Yvonne Hiemstra over dromen, durven, doen:
‘Buiten bewegen laat me voelen dat ik leef’
Anderen vragen zich weleens af hoe ze het allemaal doet: een gezin en verantwoordelijke baan combineren met een zesdaags trainingsschema per week. “Het is de beweging die mij in balans houdt”, zegt Yvonne Hiemstra (49), die al haar leven lang sport en sinds 2017 de triatlon heeft ontdekt. Fysiek kreeg ze de nodige uitdagingen op haar pad en dat leerde haar doseren. “Meer dan ooit koester ik de energie waarmee ik ben gezegend.”
We spreken elkaar op een vrijdag. De vaste dag waarop Yvonne ‘s ochtends een ontspannen rondje van vijf kilometer hardloopt met vrienden. Onderweg praten ze bij – ‘onze keek op de week’ – en sluit het groepje af met een dip in het buitenwater. Om daarna te genieten van een goede koffie, vaak met wat lekkers erbij. “Ja, zo kan sporten dus ook”, zegt ze met twinkelende ogen. “Heus niet elke training is even intens. Morgen fiets ik weer een paar uren in de straffe wind, maar mijn sociale rondje op vrijdag in combinatie met koudetraining is minstens zo belangrijk voor mijn vorm. Ik knap er fysiek en mentaal altijd van op.”
“Een enkele keer schuurt mijn vrijdagrondje met de schema’s die ik volg als ik voor wedstrijden train”, vertelt Yvonne. “Toch koester ik deze momenten enorm. Vooral sinds ik weet dat ik drager van het PLN-gen ben. Daardoor heb ik een verhoogd risico dat mijn hartspier verzwakt. Mijn moeder had hetzelfde gen en overleed twee jaar geleden aan acuut hartfalen. Dat brengt verdriet, gemis en ook zorg om mijn eigen gezondheid. Toch voel ik vooral dankbaarheid en waardering voor alles wat er wél is. Mem was de grootste supporter in mijn leven, ook buiten de sport. Welke stap ik ook zette, zij gaf me steun en vertrouwen. Dat draag ik voor altijd met me mee. Bovendien ben ik gezegend met veel energie en een positieve instelling. Doen en durven is voor mij een vanzelfsprekende manier van in het leven staan.”
‘Niets doen is geen optie’
Sinds Yvonne weet van het gen, is bewust bewegen haar fundament. “Voorheen ging ik in wedstrijden vol gas tot het gaatje. Nu ben ik iets behoudender, maar nog wel competitief. Ik geniet enorm van triatlons en buiten trainen. Daarom is niets doen geen optie. Al was het eerste advies na de diagnose: stoppen met sporten. Dat voelde zó tegennatuurlijk. Ik vertrouw op mijn intuïtie en heb een sportcardioloog gevonden die het belang van beweging onderschrijft. Mijn grootste uitdaging is doseren. Door eerdere blessures en mijn behandelingen bij Daadkracht Fysiotherapie was een goede balans vinden al langer een aandachtspunt. In mijn jonge jaren deed ik alles op drive en doorzettingsvermogen. Daarin was ik achteraf best hard voor mezelf en ben ik nooit goed begeleid.”
“Gaandeweg heb ik geleerd om mijn grenzen beter te voelen en die ook aan te geven. Dat is mede dankzij Jildert, die bij Daadkracht al bijna tien jaar mijn vaste behandelaar is. Ik kwam vol vertrouwen naar hun praktijk, omdat hij en Hendrik zelf ook gedreven sporters zijn. Zij begrijpen waarom ik binnen de mogelijkheden wil blijven trainen en denken actief mee vanuit hun vakkennis. In het begin was ik geneigd om pijn tijdens de behandeling gewoon te verduren. Maar van Jildert leerde ik dat ik daarin niet hoef door te zetten. Integendeel: juist door aan te geven wat ik voel, kan hij de behandeling beter afstemmen. Nu durf ik mezelf kwetsbaar op te stellen en hebben we aan een half woord genoeg.”
‘Ik hou van uitdaging en nieuwe dingen leren’
De schouderblessure waarmee Yvonne bij Daadkracht aanklopte, was een hardnekkige die nog stamde uit de jaren dat ze fanatiek volleybalde. “Die sport moest ik opgeven en dat was mentaal best een klap. Later probeerde ik handbal en tennis, maar de schouderklachten bleven. Ik liet de balsporten achter me en ben gaan trainen op de sportschool, van zumba tot bodypump. Want ik hou van beweging, maar ook van uitdaging en nieuwe dingen leren. Daarom zei ik ja toen een vriendin me vroeg voor een ‘start to run’ cursus. De vrijheid van hardlopen beviel me goed, het combineerde goed met mijn drukke baan en gezin. Binnen een half jaar liep ik een halve marathon, na een jaar de hele. Zo ontdekte ik de duursporter in mezelf.”
“Mijn schouder bleef een belemmering, ook bij het lopen had ik last”, vertelt Yvonne. Toen ze wel klaar was met de lange afstanden, deed ze een cursus borstcrawl om zichzelf weer uit te dagen. Daarna kwam de triatlon op haar pad. “Hierin komt alles samen waar ik van hou: buitensport, duur, afwisseling, uitdaging én een open community van gelijkgestemden die op een leuke manier competitief zijn en elkaar helpen waar nodig. Na de eerste wedstrijd was ik verkocht en wilde ik niets liever dan pijnvrij triatlons blijven doen. Met die intentie klopte ik destijds aan bij Jildert.” Na een intensief behandeltraject, bracht uiteindelijk een operatie de verlossing. “Rechts gaat nu goed, maar links kreeg ik later een nekhernia. Mijn schouders en nek blijven mijn kwetsbare plekken.”
This is what it’s all about
Om op een verantwoorde manier te sporten, omringt Yvonne zich graag met experts om mee te sparren: van de sportcardioloog en een eigen triatlontrainer tot Jildert, die als fysiotherapeut haar lichaam goed kent en doet wat nodig is. “Verder heb ik met vallen en opstaan mijn eigen lessen geleerd, waardoor ik beter luister naar mijn lichaam. Een belangrijk inzicht is dat buiten bewegen me laat voelen dat ik leef. De band In Paradise zingt: Breathing in and out, this is what it’s all about, these are the moments we live for. Dat is zó herkenbaar! Zwemmen, trailrunnen en fietsen in de weidsheid van het landschap: dat zijn de momenten waarop voor mij alles samenvalt. Lekker spelen met de elementen. Dat brengt mij in balans en daarom is buitensport voor mij onmisbaar.”
Over dromen voor de toekomst hoeft Yvonne niet lang na te denken. “Zo vitaal mogelijk ouder worden en duurzaam blijven bewegen, dat is mijn grootste droom. Wat wedstrijden betreft is meedoen en genieten het belangrijkste. Ik train nu voor een halve triatlon, al verheug ik me het meest op de kwart triatlon in Stiens. Daar doen ook dochters van vriendinnen aan mee en die jonge meiden vragen mij soms advies. Vroeger heb ik goede sportbegeleiding gemist, daarom vind ik het mooi om nu iets van mijn lessen te kunnen doorgeven. Intussen blijf ik mezelf nog steeds ontwikkelen en uitdagen, dat zit in mijn aard. Een hele triatlon heb ik nog nooit gedaan, dus als het me gegund is, hoop ik ooit mee te doen aan de Frysman. Iets voor later, als ik groot ben”, knipoogt ze.
