Aandacht is energie
Niet weggaan van ongemak, maar erbij blijven
Blog tweede lesweekend – aandacht, adem en hartcoherentie
Lees hier mijn blog over het eerste lesweekend.
| Door: Hendrik Falkena |
Tijdens het tweede lesweekend merkte ik hoe mijn enthousiasme voor ademwerk steeds groter werd. Waar blog 1 vooral ging over verbinding en het lichaam als kompas, ging dit weekend over iets anders: aandacht.
En wat aandacht doet.
Na het eerste lesweekend heb ik mijn enthousiasme over ademwerk niet onder stoelen of banken gestoken. Iedereen moest het aanhoren. In de praktijk ben ik al direct gaan experimenteren. Ik keek bewuster naar adempatronen, begeleidde korte oefeningen en onderzocht samen met cliënten wat het lichaam eigenlijk probeert te vertellen.
Dat leverde direct mooie inzichten op.
Een dame kwam met tintelingen in beide handen. Een beknelde zenuw was niet aannemelijk. Ze had een drukke, stressvolle baan en haar ademhaling was oppervlakkig. Uitademen ging moeizaam, alsof loslaten lastig was.
Bij doorvragen en observeren vermoedde ik een vorm van chronische hyperventilatie: een verstoorde balans tussen zuurstof en koolzuurgas. Tintelingen in handen zijn daar een bekend gevolg van.
Wat me vooral opviel: zodra de aandacht tijdens een oefening naar haar ademhaling ging, veranderde er iets. Een aantal bewuste inademingen gevolgd door een paar diepe zuchten (uitademingen) en de tintelingen waren verdwenen!
Aandacht is energie
Wat aandacht krijgt, groeit. Positief of negatief, dat maakt fysiologisch weinig verschil. Ons brein kent het woord “niet” nauwelijks. Wanneer we denken: ik wil geen pijn, gaat de aandacht nog steeds naar pijn. Wanneer we denken: ik wil een fit lichaam, verschuift de focus.
“Ja, maar mijn heup is versleten, dus dit zijn geen gedachten of verzinsels.”
Een dergelijke reactie hoor ik vaker.
Zijn er mensen met een versleten heup zonder klachten? Ja, die zijn er.
Dat betekent niet dat de slijtage niet echt is. Maar de overtuiging, de angst en de aandacht die we eraan geven, spelen óók een rol.
De angst onder ogen zien kan helpen. Vooral wanneer je er niet in blijft hangen, maar er voorbij kunt kijken.
En dat vraagt iets anders dan wegduwen of oplossen.
Op het tweede lesweekend werd dit verder verdiept en werden wij zelf uitgedaagd, onder andere met ademtraining in combinatie met stressprikkels. In een verzurende fysieke houding blijven staan en een ijskoude duik nemen in het Gooimeer van vier graden.
Niet om stoer te zijn.
Maar om te oefenen in aanwezig blijven.
Wat me raakte, was dat het niet ging om ongemak verdrijven, maar om de aandacht ergens bij houden. De adem rustig houden terwijl het lichaam spanning ervaart.
En dan gebeurt er iets bijzonders.
Niet weggaan van ongemak of pijn, maar met aandacht erbij blijven.
Dan komt de kalmte.
Dan ontstaat rust.
Het is veilig.
Verbonden ademen kan diepe ontspanning geven. Soms voelt het als een ontlading van oude, vastgezette spanning of emoties. Dat is waardevol.
Maar het is geen doel op zich.
De echte verandering zit in wat er daarna gebeurt.
In het dagelijks leven.
In hoe snel je systeem zich herstelt na stress.
Hartcoherentie
Daar komt hartcoherentie in beeld. Dit was het laatste onderwerp van het tweede lesweekend.
Hartcoherentie gaat over de samenwerking tussen ademhaling, hartritme en zenuwstelsel. Wanneer je rustig en regelmatig ademt, volgt het hart. Wanneer het hart in een stabiel ritme komt, krijgt het brein een ander signaal: het is veilig.
Een kalme ademhaling die blijft.
Niet alleen tijdens een sessie, maar ook op een drukke werkdag.
Niet alleen in ontspanning, maar juist tijdens spanning.
Wanneer adem, hart en aandacht in één lijn komen, ontstaat veerkracht. Dan kan stress er zijn zonder dat het systeem ontregelt.
En telkens weer kom ik terug bij dezelfde les van dit weekend:
Aandacht is energie.
Waar je je aandacht op richt, daar beweegt je systeem naartoe. En dus ging ik weer met waardevol huiswerk naar huis.
